01Üçüncü gecede şehir nihayet pazarı gösterdi. Tezgâhlar yoktu; ama taş zemine düşen ışıklar alışverişin eskiden nerede kurulduğunu, kimlerin hangi yöne kaçtığını, kimin geri dönemediğini belli eden soluk çizgiler taşıyordu.

02İlya? pazarda satılanın eşya değil, isim olduğunu öğrendi. Kayıp geçitlerden geçmek isteyen herkes bir ismini, bir hatırasını ya da bir tanıklığını geride bırakıyordu. Bu yüzden aynı aileye ait kayıtlar yıllar sonra birbirini tutmuyordu.

03Lora, İlya?'ya annesinin son bıraktığı işareti gösterdi: Atlasın kenarına çizilmiş kırık bir kıyı oku. Bu işaret bir adres değil, geri çağırma yöntemiydi. Şehir silinen mahalleyi çağırmıyor; silinen tanıklığı geri istiyordu.

04Pazarın merkezinde duran kararmış havuzda su yerine ince kurşun talaşı vardı. İlya? avucunu daldırınca talaşlar kısa süreliğine bir mahalle planına dönüştü ve tek bir sokak kırmızı çizgiyle öne çıktı: Aksan Yokuşu. Aile adı artık rastlantı olmaktan çıktı.

05Bölüm kapandığında limanın üstündeki bütün çanlar aynı anda çaldı. Kimse nedenini anlamadı, ama İlya? neyin başladığını biliyordu: şehir kendi atlasını ilk kez dışarıdan değil, içeriden düzeltmeye karar vermişti.