01Üçüncü bölümde Emir, yanmış kabul edilen belgelerin bir kısmının aslında küllerin arasına değil, katalog düzenine gömüldüğünü keşfeder. Sayfa yoktur ama yerini gösteren boşluklar vardır; boşluklar da doğru okunduğunda kendi başına bir arşiv sistemi kurar.

02Saray kütüphanesinin yaşlı görevlisi Nermin Hanım, ona beklenmedik bir yardım sunar. Resmî konuşurken dahi cümlelerini eksik bırakan bu kadın, raf aralıklarını bir şehir planı gibi ezbere biliyordu. Emir, yıllardır herkesin gözünün önünde duran kişinin aslında kurumun gayriresmî hafızası olduğunu geç fark etti.

03Günlüklerin dili bu bölümde daha açık hale gelir. Yazarı artık yalnız gözlem yapmıyor; yaklaşan kırılmayı haber veriyor. Fakat asıl sertlik anlatılan olayda değil, olayın saray içindeki sıradanlaşma biçimindeydi. Büyük yıkımlar, önce günlük görev listelerinde nötrleşiyordu.

04Emir gecenin ilerleyen saatlerinde kütüphanenin kül deposuna indi. Burada saklanan şey yanmış kitaplar değil, yok edildiği söylenen belgelerin fiziksel kalıntılarıydı. Parmaklarına bulaşan is kokusunda yağdan farklı bir madde hissedince yangının kendisinin bile düzenlenmiş olabileceğini düşündü.

05Bölümün sonunda günlüklerde ilk kez tam bir isim ortaya çıkar: Leyal?. Kim olduğu bilinmez, fakat cümlenin bağlamı onun yalnız kişi değil, bir planın merkezi olabileceğini gösterir. Emir için artık mesele geçmişi çevirmek değil, adı ilk kez görünen bu merkeze giden yolu bulmaktı.