01Dördüncü bölümde nihayet saray komisyonunun asıl niyeti açığa çıkar: günlükleri tarihe kazandırmak değil, kontrollü biçimde yeniden yazmak. Emir'e sunulan terfi teklifi bu yüzden cazip olduğu kadar kirliydi; ona yeni bir makam değil, onay mührü verilmek isteniyordu.

02Leyal? adının izini süren Emir, bu kişinin yıllar önce kayıtlardan düşürülen bir arşiv denetçisi olduğunu öğrenir. Onu tehlikeli yapan şey politik gücü değil, belge zincirinin nasıl bozulduğunu tek başına anlayabilecek kadar sistemi tanımasıdır. Devlet onu susturmamış, resmî hafızanın kenarına taşımıştır.

03Son tutanak, diğer belgelerden biçim olarak ayrılır. Olay anlatmaz; karar verir. Yangından sonraki tasfiye listesinin ekinde bulunan bu metin, hangi isimlerin korunacağını değil, hangi hataların kalıcı hale getirileceğini seçer. Emir bunun devlet aklı değil, devlet alışkanlığı olduğunu fark eder.

04Karar anı geldiğinde Emir çeviriyi olduğu gibi teslim etmek yerine iki nüsha çıkarır. Biri kurula gider, diğeri kütüphanenin açık katalog sistemine anonim olarak düşer. Böylece belge ilk kez tek merkezden değil, iki ayrı kamu biçiminden dolaşıma girer ve aynı anda iki farklı gerçeklik üretir.

05Bölüm kapanırken saray avlusunda rüzgâr külü yerden kaldırır ama dağıtamaz. Emir, bir metni kurtarmanın bazen onu saklamak değil, geri alınamayacak kadar görünür kılmak olduğunu artık biliyordur. Günlüklerin yükü hafiflemez; yalnız omuz değiştirmeye başlar.