01Dördüncü gece Sable?, Arşiv Kapısı?'nın fiziksel bir kapı olmadığını anladı. Kapı, belirli kayıtların aynı anda okunmasıyla oluşan zihinsel bir eşikti; şehir bu yüzden taşta değil, dilde saklanıyordu. Yanlış cümle sıralaması kapıyı kapalı tutuyor, doğru dizilim hafızanın bastırılmış katmanını açıyordu.

02Eksik kalan iki sözcüğü bulmak için ilk bölümdeki tutanakla aynalı odadaki notu üst üste koydu. Cümle tamamlandığında oda birkaç saniye boyunca sessizleşti: Arşiv Kapısı? bir kez açıldıysa, şehir artık kendi geçmişine güvenemez çünkü tanık taşınmıştır. Taşınan şeyin bir kişi değil, tanıklık işlevi olduğu hemen anlaşıldı.

03Bu keşif, Sable?'ın neden kendi adını eski kayıtlarda gördüğünü de açıkladı. O bir tanık değildi; tanıklığın yeni kabı olarak seçilmişti. Yani hatırlayamaması bir kusur değil, sistemin çalışması için gerekli koşuldu. Kurum onu korumuyor, işlevsel halde tutuyordu.

04Fakat sistem, Sable?'ın çeviriyi kendi diliyle tamamlamasını hesaba katmamıştı. Resmî terminolojinin yerine kişisel sözcüklerini koyduğunda kayıtlar değişmedi; ama aralarındaki öncelik sırası bozuldu. Şehir ilk kez sabit bir geçmiş sunmak yerine, çatışan iki hafıza katmanını aynı anda göstermeye başladı.

05Bölüm sonunda merkez şebekede kısa süreli kararma yaşandı. Sokak ekranlarında yalnız bir cümle belirdi: Kayıt geri dönmedi, bakış geri döndü. Sable? bunu okurken, kendisini yıllardır ilk kez kendi hayatının kenar notu değil ana metni gibi hissetti.