01Gece vardiyası başladığında Cam Arasındaki Şehir her akşam yaptığı şeyi yaptı: görünürde aynı kaldı, ayrıntılarda başka bir dile geçti. Kuzey istasyonundan çıkan Sable?, vitrindeki yansımasına yalnızca bir an baktı; çünkü hafızasını kaybettiği günden beri kendi yüzünün bile başkası tarafından düzenlenmiş olabileceğinden şüphe ediyordu.

02Merkez Arşiv binası dışarıdan bir devlet yapısı gibi duruyordu, fakat içeri giren herkes bunun bir hafıza bankası olduğunu bilirdi. Burada belgeler yalnızca olayları değil, o olayların kimler tarafından nasıl hatırlandığını da saklıyordu; bu yüzden yanlış çevrilmiş bir cümle bazen sahte tanıklıktan daha tehlikeli sayılırdı.

03Sable?'ın masasına bırakılan mühürsüz dosyada yalnızca üç şey vardı: yarım çevrilmiş bir tutanak, üstü çizilmiş dört isim ve bir cümle. Cümlenin sonu eksikti: Arşiv Kapısı? bir kez açıldıysa, şehir artık kendi geçmişine güvenemez. Eksik kalan iki sözcük, belgenin geri kalanından daha ağır duruyordu.

04Asansör yerine arka koridoru seçti. Işık, tavandan değil duvarların içinden sızıyor gibiydi ve yürüdükçe taş yüzeyde beliren ince titreşim, binanın onu tanıdığını düşündürdü. O anda Sable?, burada yalnızca kayıp bir kayıt aramadığını; daha önce geldiğini ama buna dair her şeyi unutturulduğunu hissetti.

05Koridorun sonundaki pirinç levhada hiçbir oda numarası yoktu. Yalnızca, yıllar önce kaldırıldığı sanılan bir birim adı kazılıydı: Yansımalar Masası. İçeri girdiğinde masanın üzerinde bekleyen notta tek satır yazıyordu: Kendi geçmişini çevirmeden bu şehrin hiçbir cümlesini çözemezsin.